[076]ขี้เถ้าในกริมการ์ แดนมายา – พวกเราจะทำอะไรได้

ขี้เถ้าในกริมการ์ แดนมายา เป็นไลท์โนเวลที่ได้รับลิขสิทธิ์แปลไทยโดยสำนักพิมพ์ A+ เรื่องนี้ก็เป็น RPG แฟนตาซีที่ตัวเอกไปติดที่ต่างโลก อาจจะมองดูว่าเป็นแนวนิยมของยุคนี้ ไม่ต่างจาก SAO หรือ Log Horizon แต่ทว่าจุดเด่นของเรื่องมันอยู่ที่กลุ่มตัวเอกต่างหาก…

[อาจจะสปอย *ตอนที่เราเขียนเอนทรี่นี้คือได้อ่านถึงเล่ม  2 ในอนาคตอาจจะมีเรื่องไม่คาดฝันค่ะ]
เคยรู้สึกมั้ยว่าทำไมตัวเองต้องลืมตาตื่นขึ้นมาในโลกที่ไม่รู้จัก? นิยายกริมการ์คือสิ่งที่สร้างความงงให้กับตัวละครได้ระดับหนึ่งที่อาจจะเรียกว่า เฮ้ย เอาแบบนี้จริงๆ เหรอ ความรู้สึกที่อ่านไปครึ่งเล่มแรกคือการได้เห็นมนุษย์ธรรมดา ที่อ่อนแอและน่าสมเพชพยายามดิ้นรนบนโลก ที่ไม่อาจจะพูดเต็มปากว่าโหดร้ายได้หรอกนะ… สุดท้ายมันก็โหดร้ายกับคนอย่างเราๆ แหละ

กริมการ์ไม่ได้ใช้จุดเด่นแบบระบบดันเจี้ยนเหมือนดันมาจิ หรือใช้ระบบเกมออนไลน์ละเอียดยิบเหมือน Log Horizon “ขี้เถ้าในกริมการ์ แดนมายา” มันคือนิยายที่จับเอาคนปกติปถุชนแถมยังเป็นเด็กมาโยนในโลกใบหนึ่ง แล้วบอกว่า เนี่ย เอาชีวิตให้รอดเองนะ ค่ะ กลุ่มพวกตัวเอกไม่ใช่ผู้มีพลังพิเศษ หรือเป็นปาฎิหาริย์ที่ถูกอัญเชิญมายังดินแดนแห่งหนึ่ง คุณภาพชีวิตบางคนเผลอๆ ต่ำกว่าคนที่อยู่บนดินแดนแห่งนี้เลยด้วยซ้ำไปอีก แล้วมันสนุกยังไงนะเหรอ? ก็ปกติเราคงจะได้อ่านนิยายที่มีตัวเอกเทพๆ เข้ามาตบหรือเข้าปาร์ตี้เทพ หรือไม่ก็มีอะไรศักสิทธิ์คุ้มครองอยู่ ไม่ ไม่ค่ะ เรื่องนีก็สมชื่อเรื่องค่ะ ทุกคนเป็นขี้เถ้า เป็นเศษเสี้ยวของเรื่องราวที่กำลังถูกดำเนินไป สิ่งที่รับรู้ได้ในเรื่องพัฒนาการของตัวละครภายในเรื่อง จะเรียกว่าดีมั้ย สำหรับเราอยู่ที่กลางๆ ค่ะ คนแต่งไม่ได้แต่งให้สามารถบีบคั้นจิตใจ แต่มีอารมณ์ร่วมตามในระดับหนึ่ง

การเติบโตเป็นจุดหลักของนิยายเล่มนี้ การได้เห็นอารมณ์ที่หลากหลายของตัวละครที่ต่างมีเหตุผลทีี่จะเอาชีวิตรอดของแต่ละคนเป็นจุดที่สนุกของเรื่องนี้ค่ะ ตัวเองหลักที่เราได้เห็นความคิดของเขามากที่สุด ฮารุฮิโระ ตัวแทนของคนธรรมดาที่แค่คิดว่ามีชีวิตไปวันๆ ก็พอแล้ว แต่แบบนี้จะดีแล้ว จนกระทั่งได้มีตัวกระตุ้นคือ มานาโตะ และพวกพ้องคนอื่น ที่ทำให้เกิดปาร์ตี้นี้ขึ้นมา ถึงแม้ว่าจะกระท่อนกระแท่นกัดฟันจนฝ่าฟันออกมา และผลลัพธ์ที่แสนโหดร้ายและน่ายินดีได้ปรากฎให้เห็นภายในเล่มเดียวกัน เรียกได้ดึงอารมณ์คนอ่านได้เขาขั้นอยู่ค่ะ

ส่วนตัวเราชอบเรื่องนี้นะคะ ได้เห็นการเติบโตตัวละครเป็นเรื่องที่เราชอบ แถมยังระบบอาชีพที่ชวนให้นึกถึง Final Fantasy แต่ไม่ค่อยแปลกใจเพราะตัวคนแต่งพูดเองว่าเขาเป็นแฟนซีรี่ส์ตระกูลนี้ แต่ฉากต่อสู้ที่ทำให้เรานึกภาพตามยากนี่เป็นปัญหาสำหรับเรา ไม่เลวร้ายมาก แต่ก็ไม่ได้อ่านลื่นไหลจนเข้าใจได้ง่าย เรากลับมาอ่านฉากต่อสู้บ่อยๆ เราชอบงานอาร์ตของนิยายมากกว่าอนิเมค่ะ เราไม่ได้ดูอนิเมเลยไม่สามารถเปรียบเทียบอะไรได้นอกจากงานอาร์ตเวิร์คค่ะ

เป็นเรื่องที่ไม่ได้แนะนำให้อ่าน แต่ถ้ามีคนมาถามว่าสนุกมั้ยเราจะตอบว่าสนุกค่ะ

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s